یه شب خواب دیدم که توی یه دشتی بودم و دنبال خدا می گشتم و داد می زدم....کجایی؟؟؟

تو همون لحظه یه صدایی گفت:داری دنبال چی میگردی؟

گفتم:تو...تو...تو...

گفت میخوای بدونی من کجا هستم...

من تو سفره های خالی هستم...تو چروک پیشونی مادربزرگ،تو پینه دست آدمای

فقیر

تو عینک ته استکانی پدرای ناامیدی که دارن آب شدن بچه شونو تو بیمارستانا میبینن

...تو دل مردی که باید دست خالی بره خونه اما از زن و بچه اش خجالت میکشه

تو اندوه چشمای پر از خون پدری که استوخونای بچه مفقودالاثرش و بعد از چند سال

براش میارن

...تو زبون بچه ای که از تشنگی لبش خشک شده بود و لبای تشنه شو با تیر سه

شعبه سیراب کردن

تو چشمای شرمنده پدرش که نمی دونست چطور اون بچه رو به مادرش نشون بده...

تو تنهایی زنی که بالای قتله گاه ایستاده بود و بین دشمنا دیگه هیچ محرمی نداشت

تو تنهایی علی با چاه...تو ناله های علی...

تو تنهایی آدم ها...توی خدایا چه کنم ها...توی صداقت،صفا،پاکی،توبه...

تو توبه های مکرری که مکرراً شکسته میشن

                ......تو توبه حر...یا آدمایی گناهکارتر از حر

من همه جا هستم...

کافیه فقط صدام کنی

                       من...اینجا....پیش تو هستم

یک سال گذشت...مانند سال های دیگری که گذشت

...و باز هم محرم در راه است

خدایا...محرمی با بصیرتی حسینی نصیبمان کن

شبی ساکت و دلگیر...خودم بودم و قلبی که ز غم بسته به زنجیر

و نزدیک اذان بود...

چو پیچید در آفاق همه نغمه تکبیر...

نوشتند که هنگام اذان دست به دامان خدا باش...و مشغول دعا باش

....که آن لحظه بود لحظه شیرین اجابت

                    شدم گرم عبادت

دو چشمم پرِ از اشک شد و روی لبانم همه خواندم...

که یارب تو رهایم کن ازین بند

و گفتم به خدا بین دعایم...

که دلتنگ اذان حرم کرب و بلایم... 

گفتم: خسته ام...

گفت: لاتقنطوُا منْ رحمةِ الله

از رحمت خدا ناامید نشوید

گفتم: هیشکی نمیدونه تو دلم چی میگذره...

گفت: إنّ الله یحولُ بینَ المرءِ و قلبه

خدا حایل هست بین انسان و قلبش

گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم...

گفت: نحنُ أقربُ الیه منْ حبل الورید

ما از رگ گردن به انسان نزدیک تریم

گفتم: ولی انگار اصلا من و فراموش کردی...

گفت: فاذکرونی أذکرکم

من و یاد کنید یا یاد شما باشم

گفتم: تاکی باید صبر کرد؟

گفت: ما یدریکَ الساعةَ تکونَ قریبا

تو چه میدونی شاید موعدش نزدیک باشه

گفتم: خیلی خونسردی!تو خدایی و صبور...من بنده ات هستم و ظرف صبرم

کوچیک...یه اشاره کنی تمومه ها

گفت: عسی أن تحبُُوا شیئا و هوَ شر‌ٌ لکم

شاید چیزی که تو دوست داری اصلا به صلاحت نباشه

گفتم: من بنده ضعیف توام ،چطور دلت میاد؟

گفت: إنَ اللهَ بالناس لرئوف الرحیم

خدا نسبت به همه مردم {نسبت به همه}مهربونه

گفتم: دلم گرفته...

گفت: بفضل اللهِ و برحمتهِ فبذلکَ فَلْیفرحوا

باید به فضل و رحمت خدا شاد بود

گفتم: خیلی چاکریم!!!ولی همیشه بهِم کمکم کن،تنهام نزار...

گفت: حواست رو خوب جمع کن!

یادت باشه که {وَ من الناسِِ ِ مَن یَعْبُدُ اللهَ علی حرفٍ فَإن اصابَهُ خیرُ

إطْمَاَنَ

بِه وَ إنْ أصابَتهُ فتنةٌ إنْقلبَ علی وَجههِ خَسُرَ الدنیا وَ الاخِرَة

بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می کنند،اگه خیری بهشون

برسه،امنیت و آرامش پیدا می کنن و اگه بلایی سرشون بیاد تا امتحان

بشن،روگردون میشن

اگر خدا کفیل روزی ست،غصه چرا؟

اگر روزی تقسیم شده است،حرص چرا؟

اگر دنیا فریبنده است،اعتماد به آن چرا؟

اگر بهشت حق است،تظاهر به ایمان چرا؟

اگر جهنم حق است،این همه ناحق کردن چرا؟

اگر قبر حق است،ساختمان های مجلل چرا؟

اگر حساب حق است،جمع مال چرا؟

اگر قیامتی ست،خیانت به مال مردم چرا؟

اگر دشمن مردم شیطان است،پیروی از او چرا؟

 صل الله علیک یاعلی ابن موسی الرضا(ع) یا ضامن آهو

زائری بارانی ام آقا به دادم میرسی

بی پناهم،خسته ام،مولا به دادم میرسی

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم

ضامن چشمان آهوها به دادم میرسی

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا به دادم میرسی

امام رضا...

امام من،امام غریب من

کاش ما انقدر بی وفایی نمی کردیم

.....کاش با رفتارمان تورا نمی آزردیم تا احساس غریبی نکنی

اما....

امام خوبم....

دلم می خواهد باتو باشم...

دلم می خواهد...

.....کمکم کن

دوس دارم نگات کنم توهم من و نگا کنی

دوس دارم صدات کنم تو هم من و صدا کنی

قربون وفات برم از راه دوری اومدم

راه دوری نمیره اگه به من نگا کنی

رضا رضا،رضا رضا

امیدوارم عید بهتون حسابی خوش بگذره

ممنون از دوستانی که این مدت با ردپاشون این کلبه رو مزین کردن

و امشب برایت دعا می کنم:

تا ایکاش خدا از تو بگیرد،هر آنچه که خدا را از تو میگیرد

التماس دعا...

شادي را هديه كن حتي به كساني كه آن را از تو گرفتند

عشق بورز به انها كه دلت را شكستند

دعا كن براي آنها كه نفرينت كردند

بهار شو....

بخند...

چون خدا با ماست

ديگه ماه رمضون هم داره تموم ميشه...

ماه مهموني خدا

ماه آمرزش و مغفرت

الا نسيم به كويش اگر كني گذري

بگو به دوست كه مارا زخاطرت نبري

سحر به ياد تو از خواب ناز برخيزم

به اين اميد ببينم جمال تو سحري

كريم در به روي بينوا نمي بندد

گشاي درب حريمت به روي دربه دري

خداوندا...

تقديرمان را زيبا بنويس

كمك كن آنچه تو زود خواهي

ما دير نخواهيم

... و انچه تو دير مي خواهي

ما زود نخواهيم

راستي!!!

روز قدس

رو فراموش نكنيم

يادمون نره كه مظلومين جهان در انتظار ما هستند

القدس لنا

يه اين فكر نكن كه همه درها بسته هست

به اين فكر كن كه همه كليدها به دست خداست

پيشاپيش عيدتون هم مبارك

ديگه به اين زوديا نمي تونم بيام

تورو خدا واسم دعا كنيد

خيلي دوستون دارم

التماس دعا...

يك لحظه صبر كن...به گمانم چيزي را جا گذاشته ام...كاسه شير را...

ديشب به مادر گفتم كاسه اي شير شايد مداواي زخم شمشير كند...

مادر ولي گفت:زخم دل را چگونه مي توان مداوا كرد...؟

زخمي كه سال هاست با سكوت شب هاي بي تفاوتي رشد كرده است

و قامت سربلندترين صنوبر تاريخ را خم مي كند...از درد...

ديشب تمام سكه هاي خود را گرچه سياه و كوچك به بازار بردم

و كاسه اي شير خريدم...گفتم شايد درمان دردهاي غربت باشد...درمان دردها

اما اشك هاي مادر چيز ديگري مي گفت...گويا ديگر از گشودن چشم هايش خسته بود

...مي خواست براي هميشه

براي هميشه چشمانش را بسته نگه دارد...

ديشب،شب عجيبي بود...با همه شب ها فرق مي كرد

هرشب همين موقع ها بود كه درب كوچك و چوبي كلبه مان به صدا

در مي آمد و خورشيد دل هايمان،تاريكي شب را از نگاه خسته و بي رمقمان مي زدود...

اما امشب ما بايد كاري كنيم...برويم... كاسه را برداشتم....!

من خواهم رفت...به نفس هايم هم مي گويم بروند...

و به رمق هاي آخرينم....و به جانم!

چقدر سوت و كور بود،كوچه هاي شهرمان...ديشب!

چقر پريشان بود،ديوارهاي مسجد...

شبي عجيب بود.همه مي دانستند و من هم...كه دوباره يتيم مي شويم

تمام كاسه ها در كنار درب خانه اش صف كشيده بودند.همه اميدوار بودند...

اما كاسه شير من خيلي زود ترك برداشت...

قطره هايش فراموش كردند كه بايد كاري انجام دهند..

كاري براي كسي...براي همان زخم ها...همان دردها...

ديشب مادر هم رفت،مثل پدر،مثل قطره هاي اشك آن پيرمرد در زير خاك

همه پنهان شدند....مادر...قطره هاي شير...حتيماه هم پنهان شد

هيچ كس نفهميد چرا آن شب باران باريدن گرفت...!چرا آسمان گريست...!

هيچ كس جز من،من...مي دانم.

ردپاي قطره هاي خون بر جاي جاي كوچه بايد فراموش مي شدند.

بايد غربت جلوه اي تازه مي يافت.بايد همه مي فهميدند آن شب دنيا به پايان رسيده بود........

و......كاسه شير من شكست..!

چو بشكفد ز لبت غنچه هاي پاك دعا

تو را به فاطمه سوگند التماس دعا

خدا رو دوست دارم چون *آي ديش*

هميشه روشنه

خدا رو دوست دارم چون به همه *پي ام ها*

جواب ميده

خدا رو دوست دارم چون حرفاي آدم رو *سندتوآل*

نمي كنه

خدا رو دوست دارم چون هيچ كسي رو *ايگنور*

نمي كنه

تشنه ام اين رمضان تشنه تر از هر رمضاني

شب قدر آمده تا قدر دل خويش بداني

ليله القدر عزيزي ست بيا دل بتكانيم

سهم ما چيست از اين روز؟

همين خانه تكاني

خدايا...

تو اگه از من چيزي بخواي و من انجام ندم

تو هزاران بنده ديگه غير من داري...

اما اگه من از تو چيزي بخوام و

تو انجام ندي...

....من كه خدايي غير از تو ندارم





ميشود اين رمضان موعد فردا باشد

آخرين ماه صيام غم آقا باشد

ميشود در شب قدرش به جهان مژده دهند

كه همين سال ظهور گل زهرا باشد

يك اواز مي تواند لحظي اي را برانگيزد

يكگل مي تواند رويايي را بيدار كن

يك درخت مي تواند اغازگر جنگلي باشد

...خسته ام از خودم،خسته ام از خسته شدن از خودم!

خسته ام از روزهايي كه مي ايند و مي روند.

خسته ام از شب هاي طولاني كه غرق ظلمتند و هيچ سوسوي اميدي در ان ها به چشم نمي ايد...

خسته ام از بيهوده صبح را به شام رساندن و شام را به صبح و ادامه مكرر و لغو ان.

سراسر وجودم را خمودي گرفته است.كوير تفتيده قلبم سال هاست كه بوي باران را انتظار مي كشد.

چشمانم ديگر تاب خشكي خيره ماندن به راه و انتظار كشيدن را ندارند...

شنيده ام به خورشيد پشت ابر مي ماني،نور مي دهي،گرما مي بخشي،حيات مي دهي...

ولي من غرق ظلمتم،وجودم سراسر يخ زده كه حيات را التماس مي كنم.

خوب مي دانم كه همين اندك حيات نباتي ام را هم از تو دارم.هوايي كه در اعماق وجود خسته ام زندگي را مي گستراند و مرگ را ذره ذره بيرون مي كشد،همه از توست.

مولاي مهربانم...!

با تمام وجود التماس مي شوم بر استان مقدست كه از خدا بخواهي منتش را بر ما بگستراند و ما بيچارگان را وارث تمام زيبايي هايش گرداند

...السلام عليك في اناء ليلك و نهارك...